Het kleed met twee lijfjes

Ik had al jaren een droom, ik wou ooit eens naar tomorrowland. Elk jaar opnieuw als ik beelden zag op tv of instagram zei ik ‘oooh ik wil daar zooo graag eens naar toe’! Weet je wat, het is gelukt ! Ik kon 2 kaartjes bemachtigen en samen met mijn vriendinne zouden we dit jaar naar tomorrowland gaan!

Toen het thema bekend raakte ‘the story of planaxis’, de onderwaterwereld begon het denken aan/ zoeken naar een outfit. Aja want gewoon in een jeansshortje met t-shirt kan je daar niet heen gaan he ( ik heb da trouwens nie shortjes , ik sta daar absoluut niet mee) ( niets tegen shortjes, zou alleen willen dat ik er mee stond) En die andere trend, zo bloot mogelijk naar een festival gaan, laat ons zeggen dat ik niet gezegend ben met een lichaam dat daarvoor in aanmerking komt.

Dus wat zouden we aandoen, aja een kleedje zeker. Ik had in het voorjaar een geweldig onderwaterwereld stofje gekocht met de bedoeling een kleed voor mijn dochter te maken, ik heb het zelf ingepalmd. De kleuren zijn zooo mooi en de tekeningen zijn geweldig. Het voelt helemaal ‘diep in de zee’ ( in je hoofd zin je nu zeker: diep in de zee, al die sardientjes zijn ook jouw vriendjes…).

Mijn gebruikelijke recept werd bovengehaald, want je wilt op zo een festival toch vooral op je gemak zijn denk ik dan (allee ik toch). Aangezien ik dit al heel veel keren gemaakt heb zat het redelijk vlot in elkaar, mooi de print doen doorlopen en een gestropte rok eraan. Hop, kleed (ruim op tijd) klaar.

De donderdag voor tomorrowland dacht ik, goh ik zou wel eens mijn kleed aandoen en kijken wat ik met mijn haar ga doen, welke accessoires ik zou aandoen. Allee ge kent da wel. Ik neem mijn kleed uit de kast, stap erin. En f***, ik krijg die rok niet over mijn billen, laat staan over mijn heupen. Goh ja die ijsjes van de laatste tijd zullen wat blijven plakken zijn zeker, dan maar langs boven proberen. Ik kreeg da stoem kleed niet over mijn borsten en zweten dat ik deed ! Uiteindelijk mezelf erin gewurmd en de rits toegegekregen. Mijn boezem was volledig samengeperst ( en niet op een goeie manier) en aan mijn taille zat ik precies ingesnoerd. Dat ding was te klein, allee hoe kon dat nu, ik heb dat patroon al minstens 20 keer gemaakt óók in katoen ! Pure paniek !

Tot ik begon te denken, de stof is een boordprint, gedrukt in tegendraadse richting! En inderdaad, in de juiste draadrichting rekt de stof een klein beetje mee, juist dat beetje dat je nodig hebt om er goed in te passen. In tegendraad rekt de stof geen milimeter mee en dus kon ik er niet in!

Opnieuw beginnen dus, de rok was gerimpeld en kon ik opnieuw gebruiken. Het lijfje tornde ik los, en ik herbegon. Geluk bij een ongeluk, doordat het een boordprint is en ik voor de rok alleen het onderste nodig had was er nog genoeg over om een nieuw lijfje te maken. Ik gebruikte nu wel een ander lijfje mijn ‘bain soleilke’ zoals ik het noem, de Jurk 104 uit burda 2/2011 . Èn ik voegde aan alle naden 1,5 cm toe.  De hele donderdag werkte ik eraan, in de rug heb de print wel niet mooi kunnen laten doorlopen. Maar kom het is me gelukt, ik had op enkele uren een nieuwe jurk. Ik moest niet in mijn blootje naar tomorrowland (alhoewel dat daar redelijk normaal is)! Zoo content dat ik dat kleed nog eens paste en het niet pas zaterdagmorgen uit mijn kast trok.

Op mijn hoofd zette ik een schelpenkroon, gemaakt met een oud prinsessenkroontje van de dochter en de schelpenverzameling van de zoon. Er werd wat bling toegevoegd en makkelijke schoenen en er kon gedanst worden. En of er gedanst werd, tomorrowland you were good to us !

Geef een reactie

Je e-mailadres zal niet getoond worden. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *